
Oude Luxor
Anne van Zantwijk
Maarten Heijmans & Xander Vrienten
Wachtend op de dood
- Muziek
In het jaar waarin Amerika zijn 250-jarig bestaan viert, gaan Maarten Heijmans en Xander Vrienten in hun nieuwe muziektheatervoorstelling Wachtend op de dood op zoek naar de ziel van Amerika. Waarom blijven wij Nederlanders verlangen naar de troost en romantiek van gospel, country en blues, terwijl de wereld waaruit die muziek komt ons steeds vreemder en grimmiger voorkomt?
Hoe zou Maarten van Roozendaal hebben geklonken als hij in New Orleans was geboren? Of Boudewijn de Groot in Nashville? Heijmans en Vrienten ontmoetten elkaar bij de musical Hadestown en ontdekten daar een gedeelde liefde voor rootsmuziek: folk, blues, country en alles wat daartussen schuurt. En voor de verhalen die in die muziek worden verteld — over liefde en verlies, verlangen en thuiskomen, gewone mensen en hun lot. Al snel bleek hoe dicht die Amerikaanse traditie eigenlijk bij de Nederlandse kleinkunst ligt: aan weerszijden van de oceaan wordt het leven bezongen met rake zinnen, zwarte humor en een gezonde dosis zelfspot.
Met liedjes van Nina Simone, Johnny Cash, Randy Newman, Townes Van Zandt en Gillian Welch bouwen zij samen met gitarist Nick Croes en drummer Darryl Ciggaar een ontsporende Amerikaanse collage rond geloof, mannelijkheid, zonde en verlossing. God en de Duivel, hemel en hel en de mensen die daarin geloven. Soms klein en breekbaar, dan weer groovend en vierstemmig — een theaterconcert met de sfeer van O Brother, Where Art Thou?.
Maar vooral vier jongens die gewoon mooie muziek willen maken. Een avond om in de muziek te verdwijnen en er lichter weer uit te komen.
Want wat doe je in de wachtkamer van de dood? Je leeft.
In het jaar waarin Amerika zijn 250-jarig bestaan viert, gaan Maarten Heijmans en Xander Vrienten in hun nieuwe muziektheatervoorstelling Wachtend op de dood op zoek naar de ziel van Amerika. Waarom blijven wij Nederlanders verlangen naar de troost en romantiek van gospel, country en blues, terwijl de wereld waaruit die muziek komt ons steeds vreemder en grimmiger voorkomt?
Hoe zou Maarten van Roozendaal hebben geklonken als hij in New Orleans was geboren? Of Boudewijn de Groot in Nashville? Heijmans en Vrienten ontmoetten elkaar bij de musical Hadestown en ontdekten daar een gedeelde liefde voor rootsmuziek: folk, blues, country en alles wat daartussen schuurt. En voor de verhalen die in die muziek worden verteld — over liefde en verlies, verlangen en thuiskomen, gewone mensen en hun lot. Al snel bleek hoe dicht die Amerikaanse traditie eigenlijk bij de Nederlandse kleinkunst ligt: aan weerszijden van de oceaan wordt het leven bezongen met rake zinnen, zwarte humor en een gezonde dosis zelfspot.
Met liedjes van Nina Simone, Johnny Cash, Randy Newman, Townes Van Zandt en Gillian Welch bouwen zij samen met gitarist Nick Croes en drummer Darryl Ciggaar een ontsporende Amerikaanse collage rond geloof, mannelijkheid, zonde en verlossing. God en de Duivel, hemel en hel en de mensen die daarin geloven. Soms klein en breekbaar, dan weer groovend en vierstemmig — een theaterconcert met de sfeer van O Brother, Where Art Thou?.
Maar vooral vier jongens die gewoon mooie muziek willen maken. Een avond om in de muziek te verdwijnen en er lichter weer uit te komen.
Want wat doe je in de wachtkamer van de dood? Je leeft.










